Brandweerman Bart-Jan neemt na 25 jaar afscheid van Brandweer Hellevoetsluis

Het begon allemaal in 1997, toen een collega hem enthousiast maakte voor het vak. Bart-Jan ging eens kijken op een oefenavond, en zoals hij zelf zegt: ‘Vanaf dat moment was er geen weg meer terug.’ Het idee om voorbereid te zijn op iets waarvan je niet weet wat, waar of wanneer het gebeurt, trok hem meteen. Teamwerk, leren van anderen en kameraadschap zouden hem de rest van zijn carrière blijven inspireren.

Zijn afscheid begon op een manier die hij niet snel zal vergeten. Met loeiende sirenes en zwaailichten arriveerden zijn collega’s bij zijn huis, waar hij in een oldtimer-brandweerauto werd opgehaald. Gehuld in een klassieke leren jas en helm vertrok de stoet voor een fotosessie met collega’s en familie.

Maar toen ging plots de pieper. ‘Brand in een café’, luidde de melding. Eenmaal ter plaatse wachtte een enorme verrassing: op het podium stond zijn favoriete SKA-band Peen. Een zichtbaar ontroerde Bart-Jan kon het niet laten om, compleet in brandweeroutfit, een dansje mee te doen.

Wat begon als vrijwilligerschap groeide al snel uit tot een professionele loopbaan. Bart-Jan werd niet alleen vrijwilliger bij de Hellevoetse brandweer, maar ook beroepsbrandweerman. Jaren van opleidingen, inzetten en doorgroeien volgden. Toch wist hij dit altijd te combineren met zijn gezinsleven.

Zijn vrouw Heleen speelde daarin een cruciale rol. Zij werkte parttime om het gezin draaiende te houden, terwijl Bart-Jan dag en nacht klaarstond voor de brandweer. ‘Als de kinderen vroegen: waar is papa? Dan was het standaardantwoord: waar denk je?’, vertelde Heleen met een glimlach. Tijdens zijn afscheid bedankte Bart-Jan zijn gezin dan ook zichtbaar geëmotioneerd voor hun onvoorwaardelijke steun.

In de kazerne volgde het officiële gedeelte, met toespraken van collega’s, de burgemeester en de clustercommandant. Collega Ronald Mulders trapte af: ‘Bart-Jan was altijd bereid om in te springen. Zelfs toen hij officieel al per 1 juli zou stoppen, bleef hij nog twee maanden langer om de zomerperiode te overbruggen. Dat typeert hem: altijd aanwezig, altijd betrouwbaar.’

Ook burgemeester Arno Scheepers van Voorne aan Zee sprak warme woorden: ‘Een echte rot in het vak. Maar niet alleen dat: je straalde altijd rust en vertrouwen uit. Mensen konden bij je terecht met vragen en verhalen. Je was niet alleen een top brandweerman, maar ook een gouwe vent.’ Hij haalde een persoonlijke herinnering aan: ‘Op de laatste korpsavond gaf je mijn vrouw een cadeautje, omdat zij mij weer een avond moest missen. Dat zegt alles over wie je bent.’

Tot slot sprak de clustercommandant, die benadrukte hoe belangrijk Heleen en het gezin zijn geweest. ‘Heleen, bedankt dat je hem 25 jaar hebt uitgeleend. Maar vandaag krijg je hem terug.’ Over Bart-Jan zei hij: ‘Je bent een echt mensenmens. Ik heb bewust je ontslagbrief nog niet ondertekend, omdat ik dat met pijn in mijn hart doe. Maar nu is het moment daar.’

Namens de brandweercluster en de veiligheidsregio kreeg Bart-Jan een bijzonder cadeau als blijk van waardering. Of hij nu vrijwilliger, beroepskracht, bevelvoerder of gewoon collega was: Bart-Jan liet zien dat brandweerman zijn veel meer is dan een beroep. Het is, zoals hij zelf zegt, ‘een manier van leven die je nooit meer loslaat.’