Anita Verweij (Hardt voor Nissewaard): ‘Ik geef niet op tot het gelukt is’

Anita Verweij groeide op in Crooswijk als dochter van een steenhouwer, in een druk maar warm gezin met zes meiden. Inmiddels woont ze al 45 jaar in Spijkenisse. Na haar gymnasiumtijd werkte ze ruim twintig jaar in de preventieve medische zorg, totdat ze samen met haar man besloot het roer om te gooien. ‘Mijn man was vaak in het buitenland, dat was lastig te combineren met een gezin. Dus besloten we zelf een transportbedrijf te beginnen’, vertelt ze. ‘Ik was destijds de enige vrouw op de opleiding tot transportondernemer. Dat was wel even wennen, hoor.’ Nog altijd is Anita actief in de transportsector. ‘Ik sta elke dag om half vijf op. Mijn zoon werkt inmiddels ook in het bedrijf, en daarnaast vertegenwoordig ik transportondernemers landelijk. Het is druk, maar het geeft mij energie.’

De stap naar de politiek kwam voort uit een diep gevoel van rechtvaardigheid. ‘Onrechtvaardigheid kan ik slecht verdragen’, zegt Anita. ‘Op een gegeven moment dacht ik: je kunt blijven mopperen, maar beter is het om zelf iets te veranderen.’ Zo begon haar politieke avontuur. Ze werd gevraagd door Geert Wilders om zich verkiesbaar te stellen voor de gemeenteraad van Nissewaard. ‘Ik zei meteen: ik wil mij inzetten voor het sociale programma. Dierenwelzijn, armoedebestrijding, ouderen, veiligheid en steun voor ondernemers: dat zijn mijn speerpunten gebleven.’

Toen ze zich later afsplitste van de PVV, twijfelde ze even of ze moest doorgaan. ‘Maar ik voelde: dit is mijn plicht. Ik bén bevoorrecht dat ik dit werk mag doen. En ja, het is veel werk, maar ook ongelofelijk dankbaar.’

Binnen de raad staat Anita bekend om haar vasthoudendheid. ‘Mijn collega’s noemen me wel eens dramstein’, zegt ze lachend. ‘Dat is lief bedoeld hoor. Als ik ergens mijn tanden in zet, laat ik niet los tot het gelukt is.’ Die volharding wierp al meerdere keren zijn vruchten af. ‘Dankzij een motie die ik heb doorgezet, mogen dierenambulances in Zuid-Holland nu over de busbaan rijden. Ook heb ik me ingezet voor hondenuitrenvelden, een gedenkmoment voor coronaslachtoffers en de terugkeer van borstonderzoek naar Nissewaard. Dat zijn tastbare resultaten waar ik trots op ben.’

Daarnaast richtte ze de Dierenvoedselbank op, die volledig draait op donaties. ‘Als mensen in armoede hun huisdier moeten wegdoen, breekt mijn hart. Dieren zijn familie. Ze geven troost, zorgen voor structuur en brengen mensen in beweging. Daarom móést er iets komen voor hen.’

Sinds kort zet Anita zich in voor haar eigen partij: Hardt voor Nissewaard, die ze samen met partijgenoot Henny Houps oprichtte. ‘De naam zegt het eigenlijk al: we doen dit met hart en ziel. We willen dat iedereen in Nissewaard mee kan doen: niemand mag buitengesloten worden. En we vinden dat je als raadslid niet alleen moet praten, maar ook echt de handen uit de mouwen moet steken.’

Het raadswerk combineert Anita met haar werk, vrijwilligerswerk en verschillende sociale initiatieven. ‘Gemiddeld ben ik er vijftig tot zestig uur per week mee bezig. Soms vergaderen we tot diep in de nacht, maar ik krijg er energie van. Je doet het voor de mensen én voor de dieren van Nissewaard.’ Wat haar drijft? ‘Dat ik iets blijvends kan betekenen voor de inwoners. Als ik langs een hondenuitrenveld rijd en denk: daar heb ik aan bijgedragen: dat is goud waard. Eén glimlach van een inwoner is voor mij al genoeg.’

Voor wie overweegt de politiek in te gaan, heeft Anita een duidelijke boodschap: ‘Wees bereid om veel te investeren. Je gezin moet achter je staan, want je bent vaak weg. Maar als je echt het hart hebt om iets te betekenen voor anderen, dan is dit het mooiste werk dat er is. Je moet het alleen met volle overtuiging doen: half werk bestaat hier niet.’