Zuidland/Heenvliet - Wie in Zuidland of Heenvliet aan judo denkt, denkt automatisch aan Dick de Hoog. Al bijna zijn hele leven is hij verbonden aan JC Zuidland-Heenvliet. Wat begon als een jongensdroom op zevenjarige leeftijd, groeide uit tot een levenswerk dat generaties judoka’s heeft gevormd. Nu hij langzaam een stap terug doet als judoleraar, is het een goed moment om terug te blikken op de afgelopen jaren.
Dick begon in 1965 met judo, tegelijkertijd met de oprichting van de vereniging. ‘Het is een verslaving geworden’, zegt hij daar zelf over. ‘Je begint met het spelletje en voor je het weet, draait een groot deel van je leven eromheen.’ Sinds 1980 is hij de kartrekker van de club. Jarenlang stond hij meerdere avonden per week op de mat, naast een fulltime baan in de administratie. Judo werd nooit zijn beroep, maar wel zijn passie. ‘We zijn altijd een vereniging gebleven. Zo bleef judo betaalbaar en toegankelijk voor iedereen.’
Les aan duizenden kinderen
In die decennia gaf hij les aan duizenden kinderen. Inmiddels zijn dat er richting de 4000. ‘Dat is echt kicken’, zegt hij. ‘Ik heb generaties zien opgroeien. Nu heb ik kinderen op de mat waarvan papa en mama, en soms zelfs opa en oma, ook bij mij op les hebben gezeten.’ Het typeert zijn rol in de gemeenschap: Dick de Hoog is voor velen simpelweg ‘Meester Dick’. Dat merkt hij ook buiten de dojo. ‘In de supermarkt sta ik continu handen te schudden. Mijn vrouw loopt dan alvast door, ik sta met iedereen te praten.’
Zijn eigen judoloopbaan kende ook hoogtepunten. In 1978 werd hij Nederlands kampioen bij de IBF, in een tijd dat er meerdere bonden waren. Hij behaalde het hoogste judodiploma bij de Judo Bond Nederland, Judoleraar B, en dat bleef niet onopgemerkt. In 2000 werd hij de eerste ereburger van Bernisse, in 2005 kreeg hij een koninklijke onderscheiding en in 2015 ontving hij als eerste inwoner van Nissewaard de Jan Campertpenning. Afgelopen jaar kwam daar een bijzonder eerbetoon bij: samen met Heleen (inmiddels overleden) en Sandra Warning kreeg hij een gouden plaatje op de Kampioenspaal aan de Breedstraat, ter herinnering aan hun Nederlandse titels uit 1978 en 1979.
Goed voor motoriek én zelfvertrouwen
Toch zit zijn trots niet alleen in prijzen en onderscheidingen. ‘Voor de opvoeding van kinderen is judo geweldig’, legt hij uit. ‘Het is goed voor de motoriek, voor het zelfvertrouwen. Kinderen leren winnen, maar vooral ook verliezen. Bij judo sta je er alleen voor. Dat is soms hard, maar ontzettend leerzaam.’ Zijn levensmotto is dan ook helder: meedoen is belangrijker dan winnen. ‘Als je meedoet, win je eigenlijk al.’
De sport is in de loop der jaren veranderd. Waar kinderen vroeger vaak jarenlang bij één club bleven, is er nu meer verloop. Andere sporten, drukke agenda’s en de nasleep van corona spelen daarin mee. ‘Toch houdt JC Zuidland-Heenvliet een stabiele kern van rond de 200 leden met daarbij een geweldige groep vrijwilligers en een sterk bestuur. Dat is ook ons doel: die vaste groep vasthouden.’
‘Het moeten moet er vanaf’
Het stoppen met lesgeven voelt dubbel. ‘Ik had eigenlijk tien jaar geleden al moeten stoppen’, zegt Dick eerlijk. ‘Maar het is lastig loslaten.’ Tegelijkertijd beseft hij hoeveel impact het judo op zijn gezin heeft gehad. Overdag werken, ’s avonds trainen, vaak pas laat eten. ‘Mijn vrouw Marjan heeft mij altijd gesteund. Zij zat thuis en droeg de zorg voor onze drie zonen. Nu ben ik met pensioen en willen we meer samen doen, eropuit, fietsen. Het moeten moet er vanaf. Niet meer steeds op de klok kijken.’
Helemaal verdwijnen doet hij niet. Dick blijft betrokken bij het bestuur en bij activiteiten. ‘Mijn hart ligt bij die club.’ Ook draagt hij zijn taken stap voor stap over. Nieuwe trainers, oud-leerlingen zelfs, staan inmiddels voor de groep. Wat hij hoopt dat blijft? Tradities als het judokamp en de clubkampioenschappen, die hij voor de veertigste keer organiseert in februari. Maar vooral de sfeer. ‘Judo is een serieuze sport, maar er moet gelachen worden. Plezier staat voorop.’
