Dorothé Kieboom (60) groeide op in het Brabantse Werkendam, maar woont sinds 1990 in Spijkenisse. Op haar achttiende verhuisde ze naar Rotterdam om de opleiding tot verpleegkundige te volgen; daar ontmoette ze ook haar man. Uiteindelijk vestigden ze zich samen in Spijkenisse, waar ze twee dochters kregen en waar Dorothé jarenlang werkte in het plaatselijke ziekenhuis. Tegenwoordig is ze werkzaam als hartfalenverpleegkundige in het Franciscus Gasthuis in Rotterdam. In haar vrije tijd zoekt ze graag de rust op in haar tuin, waar de natuur haar helpt om het leven even in perspectief te zien.
Van zorg naar raadszaal
De stap naar de politiek kwam niet vanuit ambitie, maar vanuit betrokkenheid. ‘Toen het ziekenhuis in Spijkenisse financieel in de problemen kwam, bemoeiden allerlei mensen zich ermee. Vanuit de landelijke en ook de lokale politiek’, vertelt Dorothé. ‘Ik kwam destijds in contact met de PvdA. Eerst twijfelde ik, maar ik had altijd al een mening over van alles. En ik wilde meedoen in plaats van alleen toekijken.’ Inmiddels is ze bezig aan haar derde raadsperiode.
Dat ze uit de zorg komt, helpt haar nog steeds in het raadswerk. ‘Als verpleegkundige leer je omgaan met allerlei mensen: blij, boos, ziek, rijk, arm. Die mensenkennis neem je mee de politiek in. En mijn kennis van de zorg is natuurlijk ook waardevol, zeker in dossiers over gezondheidszorg of sociale ondersteuning.’
Een eerlijke wereld, maar wel met nuance
Als raadslid staat eerlijkheid bij Dorothé voorop. ‘Regels zijn belangrijk, iedereen moet zich eraan houden. Maar je ziet ook dat mensen soms vermalen worden in het systeem. Dan vergeten ze iets, en ineens hebben ze geen recht meer op een uitkering. Dat voelt niet rechtvaardig. We moeten oog houden voor de menselijke maat – en die valt moeilijk in regels te vatten.’
De kracht van herkenning
De PvdA past bij Dorothé, zegt ze zelf. ‘Sterkste schouders, zwaarste lasten – dat is hoe ik ook in het leven sta. Je wilt mensen helpen om mee te doen, niemand uitsluiten. Dat komt ook door mijn zorgachtergrond, denk ik. Die behoefte om iets voor anderen te betekenen zit diep.’ Inclusie is voor haar dan ook meer dan een modewoord. ‘Ik zou morgen een quotum invoeren voor diversiteit. We moeten ervoor zorgen dat iedereen zich ergens in kan herkennen: vrouwen, jongeren, mensen met een andere achtergrond. Het komt niet vanzelf goed – je moet daar structureel werk van maken.’
Tijd om het stokje door te geven
Na deze raadsperiode stopt Dorothé als raadslid. ‘Het is goed zo. Ik kijk uit naar meer vrije tijd, wil meer in mijn tuin werken of eindelijk eens mijn boekenkast uitlezen. Politiek is namelijk ook hard werken. Maar ik ben trots op wat ik heb gedaan. Mijn inzet voor de buurt-AED’s bijvoorbeeld, dat is iets tastbaars. En het pleidooi voor meer sociale huurwoningen blijft belangrijk.’
Aan wie overweegt de politiek in te gaan, geeft ze één advies: ‘Wees realistisch. Het kost veel tijd, je weet pas echt wat het betekent als je erin zit. Maar als je betrokken bent en verschil wilt maken: ga het doen. Ga praten met mensen die er al zitten. En weet: het duurt even voordat je je plek vindt. Maar als je ‘m hebt, kun je veel betekenen.’
