Mariska fotografeert al jaren families, kinderen en zwangere vrouwen. Altijd op haar eigen manier: met spelletjes en vragen, zodat er echte interactie ontstaat. ‘Ik ben niet van het stijve poseren. Door opdrachten en gesprekjes krijgen foto’s meer betekenis. Mensen zeggen achteraf vaak: ‘Oh ja, toen zei je dat.’ Dat geeft de beelden extra waarde.’ Tijdens de Betekenisweek gaat ze nóg een stap verder. ‘Deze shoots zijn zoveel intenser. Mensen staan veel bewuster in het moment. Even vergeten ze de ziekte en kunnen ze gewoon genieten van elkaar. Juist dat maakt het zo bijzonder.’
Een fotosessie vol dankbaarheid
De sessies verlopen in fases. ‘We beginnen luchtig, met simpele vragen. Later vraag ik bijvoorbeeld: wanneer was je voor het laatst trots op je partner? Waar ben je dankbaar voor? Het gaat vaak om degene die naast de zieke persoon staat en altijd klaarstaat. Dat mag dan hardop gezegd worden. Voor veel mensen voelt dat heel bijzonder, want zulke woorden zeg je niet elke dag.’ Terwijl de deelnemers praten en lachen, beweegt Mariska om hen heen. ‘Ze zijn minder bezig met de camera en meer met elkaar. Daardoor leg ik echte emoties vast. En later, als ze de foto’s terugzien, weten ze nog precies wat er op dat moment gezegd werd. Dat geeft de beelden een diepere laag.’
De emoties gaan ook Mariska zelf niet voorbij. ‘Soms houd ik het niet droog en snik ik achter mijn camera. Het raakt me, en soms neem ik het ook mee naar huis. Maar dat vind ik niet erg. Het laat zien hoe waardevol het is wat ik voor hen mag doen.’
