‘Ik woon sinds 1983 in Hellevoetsluis’, begint Hetty. ‘Voordat ik hier begon, werkte ik jarenlang in een supermarkt. Toen ik in 1997 een vacature zag voor 16 uur per week, dacht ik meteen: dát lijkt me wat. Ik werd enthousiast ontvangen en eigenlijk wist ik direct: dit is de plek voor mij.’ De eerste werkdag herinnert ze zich nog goed. ‘We zaten toen nog in portocabins aan de overkant. Heel kneuterig, maar ook ontzettend gezellig. We organiseerden feestjes voor maximaal vijftig man. Inmiddels hebben we een prachtig gebouw, al 13 jaar, en heb ik heel wat zien veranderen. In totaal heb ik met vijftien verschillende directeuren gewerkt. Iedereen had zijn eigen ideeën, maar ik wist altijd mijn weg te vinden. Flexibiliteit is belangrijk in dit werk.’
Vrijwilligers op één
Gedurende de jaren groeide Hetty’s rol enorm. ‘Toen collega’s weggingen, kreeg ik steeds meer taken en uren erbij. Van administratie en planning tot de verhuur en het regelen van de financiën. Maar bovenal ben ik trots op ons geweldige team van vrijwilligers, zo’n vijftig in totaal. Dat zijn mensen die achter de bar staan, rondleidingen geven of helpen bij het dokken. Zonder hen kan het Droogdok niet bestaan. Ik sta echt voor mijn vrijwilligers. Ik kan er zelfs emotioneel van worden. Zij zijn zo belangrijk; je moet met hen goed kunnen samenwerken.’
Die betrokkenheid gaat verder dan een rooster. ‘Ik zorg dat er bij Pasen, Sinterklaas en Kerst iets extra’s is. Met kerst stel ik altijd zelf de pakketten samen, en van de vrijwilligerspot doen we iets gezelligs. Ook organiseer ik barbecues, stuur kaartjes bij verjaardagen en maak altijd tijd voor een praatje. Soms komen ze gewoon langs voor een bakkie. Dat sociale hoort er echt bij. En als het rooster niet rondkwam? Dan deed ik het zelf. Ik ben vaak in het weekend gebeld: ‘Hetty, kun je komen?’ Natuurlijk deed ik dat. Je moet er hart voor hebben.’
Spin in het web
Wie Hetty’s werkdag beschrijft, ziet vooral veelzijdigheid. ‘Ik begin om kwart voor negen. Eerst de koffieautomaat schoonmaken, de computer aan, mails en telefoontjes beantwoorden, de financiën doorsturen naar de penningmeester. En soms ben ik ook gewoon met een föhn een vriezer aan het ontdooien. Het hoort er allemaal bij.’ ’s Avonds is er vaak zaalverhuur en zorg ik dat alles er piekfijn uitziet, zodat de vrijwilligers dat niet hoeven te doen. ‘Uiteindelijk draait dit werk om organiseren en oog hebben voor mensen. Je moet een mensenmens zijn.’
Trots op wat er staat
Als ze terugkijkt, is Hetty vooral trots op de ontwikkeling van het Droogdok. ‘Dat we dit weer op de kaart hebben gezet en dat het helemaal gerestaureerd is. Samen met alle betrokkenen hebben we iets moois neergezet. Daar kijk ik met veel trots op terug.’ Ook denkt ze met warmte terug aan collega’s zoals Anneke, met wie ze bijna 25 jaar samenwerkte en nog steeds contact heeft. ‘Met hen, maar ook met de vrijwilligers, heb ik een band opgebouwd die veel verder gaat dan werk.’
Een nieuw hoofdstuk
Toch voelt Hetty dat het nu tijd is voor verandering. ‘Mijn man gaat ook met pensioen en samen willen we meer vrije tijd hebben. Zolang er nog geen opvolger is, blijf ik 32 uur werken, maar uiteindelijk schakel ik terug naar 12 uur per week. Dan houd ik mijn contacten en mijn eigen ding, maar ben ik niet meer eindverantwoordelijk. Dat is ook weleens fijn na 28 jaar.’
Helemaal loslaten zal niet eenvoudig zijn. ‘Ik ga alles missen. Het zal wennen zijn, aangezien het routine is geworden. Het Droogdok voelt als een stukje van mezelf; het is een beetje mijn kindje geworden. Ik hoop dat mensen mij zullen herinneren als een spontane vrouw die oog had voor anderen en altijd klaarstond. Dat zou ik heel mooi vinden.’
