Ineke Meulendijk neemt na 32 jaar afscheid van VV Spijkenisse: ‘Ik heb generaties zien opgroeien’

Ineke rolde begin jaren negentig min of meer vanzelf de club binnen. ‘Mijn dochter had een vriendje dat hier voetbalde’, vertelt ze. Haar man Koos voetbalde destijds nog op hoog niveau en werd gevraagd om te helpen. ‘En dan rol je erin. Van het een komt het ander.’ Wat begon als ondersteuning, groeide uit tot een onmisbaar onderdeel van het verenigingsleven. Ineke kijkt met veel vreugde terug op die jaren. ‘Natuurlijk was er wel eens ongein of ruzie, maar het was vooral een verrijking van mijn leven. Het was ook echt mijn dingetje.’

Samen met Koos, die enkele jaren geleden overleed, vormde Ineke jarenlang het vertrouwde gezicht van de commissiekamer op zaterdagen. Wie daar binnenliep, werd begroet met een glimlach, een kop koffie en een luisterend oor. Koos, die lange tijd MS had, bleef dankzij de club actief en betrokken. ‘Dat hield hem op de been’, zegt Ineke. Hun gezamenlijke inzet maakte de club tot een tweede thuis.

Hoewel Ineke zelf uit de handbalwereld komt - ze handbalde op hoog niveau - raakte ze diep verbonden met het voetbal. Ze was onder meer teammanager van de D1, een periode die ze zich nog levendig herinnert. Wedstrijden tegen Ajax, uit naar Maastricht en zelfs een toernooi bij Bayern München. ‘We werden opgehaald door de spelersbus van Ajax 1. Ik was doodsbang dat ze in Spijkenisse stenen door de ruiten zouden gooien’, lacht Ineke. En dan die anekdotes: een eigen doelpunt in de laatste minuut, een bus die vastliep onder een tunneltje door een airco op het dak. ‘Iedereen eruit, banden leeg laten lopen… uiteindelijk paste het net.’

Toen de KNVB zo’n 25 jaar geleden bovendien digitaliseerde, was dat een enorme klus, herinnert Ineke zich nog goed. ‘Overal kwamen schriftjes vandaan met handgeschreven gegevens. Alles moest naar Sportlink. Dat was een werk.’ Het leverde haar wel iets op: digitale vaardigheid én aansluiting bij jongere generaties.

Binnen de club vervulde Ineke vrijwel elke denkbare rol. Van werkploeg tot kantine, van jeugdbestuur tot wedstrijdsecretariaat en planning. ‘Op een gegeven moment waren er bijna geen vrijwilligers meer en deden we alles met een paar mensen.’ De laatste jaren richtte ze zich vooral op de ledenadministratie: ‘Dat kan overal.’ Zomers verblijft Ineke namelijk zes maanden in haar stacaravan in Duitsland en ook daar liep het werk gewoon door. ‘Dan merk je wel dat er langzaam wat afstand komt. Ik was al aan het afbouwen.’ Dat afbouwen deed ze bewust. ‘Ik heb jaren geleden al gezegd: elk jaar stoot ik een taak af, zodat anderen erin kunnen groeien en ik nog beschikbaar ben voor vragen.’ 

Wanneer Ineke zich het meest verbonden voelde met de club? ‘In de kantine’, zegt ze enthousiast. Ze zette scholieren achter de bar, betaalde ze een vergoeding en maakte er elke zaterdag een feest van. ‘We hebben zóveel gelachen.’ Aan het eind van het seizoen werd de fooienpot geleegd: samen eten, daarna een kroegentocht tot het op was. ‘Sommigen moesten echt thuisgebracht worden.’ Ook de vroege ochtenden in de commissiekamer staan haar nog helder bij. ‘Dat was hard lachen.’

De vereniging veranderde ook in de afgelopen 32 jaar. ‘Vroeger was er meer discipline. Nu is de toon harder en zijn vrijwilligers schaars.’ Ook voor Ineke persoonlijk werd het zwaarder. Na het overlijden van Koos, corona en gezondheidsproblemen besloot ze versneld af te bouwen. ‘Het stoppen is puur lichamelijk. Dan moet je eerlijk zijn naar jezelf.’

Toch neemt Ineke geen afscheid van VV Spijkenisse. Ze blijft lid en hoopt nog regelmatig langs te komen. ‘Even een bakkie koffie, een praatje.’ Haar boodschap aan jonge leden is helder: ‘Zonder vrijwilligers loopt er niks. Een vereniging draait volledig op vrijwilligers. Al doe je maar een paar uurtjes: je doet het voor de club.’