In een bescheiden zaal aan de J. Wagenaarstraat in Spijkenisse wordt wekelijks getraind in een krijgskunst die zich niet laat vangen in competitie of krachtmeting. Aikido, letterlijk vertaald als ‘de weg van het samenkomen met Ki’, is een Japanse discipline met diepe wortels in filosofie, harmonie en innerlijke kracht. Voor Peter Floor, voorzitter van Aikido Stichting Iwa-ryu, is het inmiddels veel meer dan een sport. ‘Aikido ís mijn leven’, zegt hij zichtbaar geëmotioneerd.
Bijna veertig jaar geleden kwam Peter in aanraking met Aikido. ‘Ik was ooit begonnen met judo, maar toen zag ik een demonstratie Aikido en ik wist meteen: dat wil ik proberen. Geen competitie, geen tegen elkaar – maar mét elkaar.’ Sindsdien is hij niet meer gestopt.
Geen wedstrijden, wel verdieping
Wat Aikido onderscheidt van andere vechtsporten als judo of karate, is dat het geen wedstrijdelement kent. ‘Veel mensen vinden dat misschien saai, maar juist dat maakt het bijzonder’, legt Peter uit. ‘Je leert technieken, je traint met anderen, en je probeert jezelf en de ander te begrijpen – fysiek én mentaal.’
De kern van Aikido draait om ‘Ki’: een moeilijk te omschrijven energie. Peter: ‘Sommige mensen geloven dat het je aura verlengt, maar voor mij is het simpel. Als je ontspant, kan energie stromen. Als je aanspant, blokkeer je. Die gedachte neem ik mee in alles wat ik doe.’
Een rots in de branding
De naam van de stichting, Iwa-ryu, betekent ‘rots-school’. ‘Iwa is Japans voor rots, en grappig genoeg betekent ‘Peter’ ook rots. Mijn maatje met wie ik begon heet óók Peter. Dus het is eigenlijk de school van de Peters’, zegt hij lachend. De stichting, met locaties in Spijkenisse en Hellevoetsluis, heeft zo’n 40 leden. Zowel jeugd als volwassenen trainen in een ontspannen sfeer. ‘We willen geen commerciële school zijn’, benadrukt Peter. ‘Bij ons mag je een maand gratis meetrainen. Je moet zelf kunnen voelen of Aikido bij je past.’
Tegen het stereotype in
Toch blijft het lastig om nieuwe leden te vinden. ‘Op YouTube zie je filmpjes van mensen die drie meter door de lucht vliegen zonder geraakt te worden. Dat noemen wij ‘nepkido’. Het doet geen recht aan wat Aikido echt is. Laat mensen het zelf ervaren. Dan begrijpen ze het pas.’
Wat Peter vooral waardeert, is de onderlinge verbondenheid. ‘Bij ons helpen mensen die pas een half jaar trainen al weer anderen. Iedereen leert van elkaar. Omdat er geen wedstrijden zijn, hoef je niet beter te zijn dan de ander. Je groeit samen. Dat schept een band.’
Toekomst in beweging Hoewel Aikido in deze regio relatief klein is, blijft Peter optimistisch. ‘Ik wil nog lang doorgaan. Omdat ik het nooit als werk ben gaan zien, is mijn passie altijd gebleven. Natuurlijk willen we groeien, maar kwaliteit gaat voor kwantiteit. We willen mensen die echt willen leren op hun eigen tempo.’
En wat het hem persoonlijk heeft gebracht? Peter denkt even na. ‘Het heeft me rust gebracht, verdieping. Aikido heeft me gevormd tot wie ik nu ben. De stichter van Aikido zei: probeer een goed mens te zijn. Dat vind ik een mooi uitgangspunt – in de dojo, en daarbuiten.’
