Belia is mantelzorger voor haar man: ‘Je kiest er niet voor dat het gebeurt, maar wél om te zorgen’

De ochtenden bij Belia beginnen rustig. Haar man perst zijn dagelijkse glas sinaasappelsap: een vast ritueel dat houvast biedt. Kleine dingen, die groot zijn geworden in hun leven samen. Want sinds haar man kampt met dementie, draait de wereld van Belia om zorgen, aanpassen en volhouden. ‘Ik ben nu anderhalf jaar mantelzorger’, vertelt ze, ‘maar eigenlijk begon het al veel eerder. Je merkt dingen. Dat er iets niet klopt, dat iemand verandert. Vijf jaar geleden dacht ik al: dit is niet goed. Alleen, mijn man is heel intelligent: hij kwam prima door die testjes bij de huisarts. Pas vorig jaar kwam de diagnose MCI, en in maart werd duidelijk dat het vasculaire dementie is.’

Belia en haar man woonden jarenlang in Drenthe, in een groot huis met een grote tuin. ‘Dat ging niet meer. Alles werd te zwaar, te veel. Het is gelukt om een appartement te vinden in Hellevoetsluis, dicht bij mijn familie. Mijn zoon woont ook in de buurt. Dat geeft rust.’ Sinds de verhuizing is er structuur gekomen. Haar man gaat vier dagen per week naar de dagbesteding bij Boa Vinda. ‘Daar leeft hij helemaal op. Hij schildert, praat met mensen, voelt zich nuttig. Hij vindt het echt fijn daar. En ik ook’, zegt Belia met een glimlach. ‘Dan heb ik even tijd om te ademen. Een boek lezen, een dutje doen, gewoon even niks.’

Mantelzorg is geen makkelijke taak. ‘Soms vraagt hij meerdere keren per dag hetzelfde. Je moet continu alert zijn. Alles moet hetzelfde blijven: geen verrassingen, geen veranderingen, want dan raakt hij in de war. En steeds meer taken komen bij mij terecht: de administratie, afspraken, autorijden. Toen hij zijn auto moest verkopen, vond hij dat het ergste.’

Maar er zijn ook lichtpuntjes. ‘Soms staat hij ineens op en geeft me zomaar een knuffel. Of we lachen samen omdat we elkaar niet begrijpen. Dat soort kleine momenten, die zijn heel waardevol.’

Op de dagen dat haar man thuis is, probeert Belia wat tijd voor zichzelf te vinden. ‘Ik doe mee aan 55+ cursussen bij de kerk, ga naar het Alzheimercafé en lees veel over dementie. Dat helpt me te begrijpen wat er gebeurt, maar ook om contact te houden met andere mensen. Dat is zó belangrijk en betekent veel voor mij.’

Ze haalt kracht uit gesprekken met organisaties als SBO en MEE Mantelzorg. ‘Soms bel ik gewoon even, om mijn hart te luchten. Dat lucht op. Ze zijn nu ook op zoek naar een maatje voor mij, iemand om spelletjes mee te doen of even gezellig mee te praten. Je hoeft het niet altijd over dementie te hebben. Gewoon wat luchtigs, dat doet wonderen.’

Belia ziet de Dag van de Mantelzorg als een belangrijk moment van erkenning. ‘Mensen beseffen vaak niet hoe ingrijpend mantelzorg is. Je hele leven verandert. In je hoofd ben je continu bezig, ook als hij er niet is. Zodra hij thuiskomt, sta ik aan.’ Wat ze anderen wil meegeven? ‘Kijk ook om naar mantelzorgers. Vraag eens oprecht hoe het gaat. Loop eens een dagje mee. Dan pas zie je wat het betekent om te zorgen voor iemand die steeds een stukje van zichzelf verliest. Een beetje vriendelijkheid en begrip doet zoveel.’