‘Ik ben eigenlijk per toeval bij de oprichting betrokken geraakt’, vertelt Ed. ‘In 1978 zag ik een briefje hangen bij een bouwkeet voor mijn deur. Ze zochten scheidsrechters voor straatvoetbal. Ik schreef mijn naam op, en via een kennis raakte ik betrokken bij het opzetten van een nieuwe club. Zo is het balletje gaan rollen.’
Met zeven man richtten ze in 1979 F.C. Vlotbrug op. De eerste jaren waren pionieren: leden werven, statuten opstellen, en vooral veel regelen. ‘We maakten toen flyers met de hand en gooiden die zelf in de brievenbussen. Nu doe je alles digitaal, maar toen was het echt handwerk. We begonnen met niks en moesten alles opbouwen.’
Liefde voor het spel
Hoewel Ed zelf pas op zijn 21e ging voetballen, was zijn liefde voor het spel groot. Tot een beenbreuk hem in de jaren ’70 dwong het rustiger aan te doen. ‘Daarna ben ik vooral lager gaan voetballen, met vrienden. Dat was heerlijk. Mijn laatste wedstrijd speelde ik op mijn 50e, op 1 juni 1999.’
Zijn bijdrage aan de club reikt echter veel verder dan het veld. ‘Ik heb van alles gedaan: bestuurslid, elftalleider, activiteitenbegeleider, barman, materiaalman, en nu wasman’, zegt hij met een glimlach. ‘Ik heb zelfs de de leden- en contributieadministratie gedaan, tot vorig jaar. Nu was ik de tenues van de selectie. En ik blijf nog steeds betrokken, loop even een rondje over het veld, kijk of er flesjes liggen. Dat zit er gewoon in.’
Van kampioenschappen tot degradaties
Wat maakt F.C. Vlotbrug zo speciaal voor Ed? ‘Het heeft veel betekend in mijn leven. Je maakt van alles mee: kampioenschappen, degradaties, maar vooral veel mooie momenten met mensen. Ook moeilijke tijden, hoor. In de afgelopen jaren heb ik veel voetbalvrienden moeten begraven. Maar ik heb altijd de lol erin gehouden.’
Zijn meest dierbare rol vindt Ed de activiteitenbegeleiding. ‘We hebben jeugdkampen georganiseerd, van alles geregeld voor de elftallen. Die tijd was echt bijzonder. Heel intensief, maar ook ontzettend leuk. Je ziet de jeugd opgroeien, sommigen komen zelfs terug als trainer of vrijwilliger. Dat is mooi om te zien.’
Een Koninklijke onderscheiding
Dat zijn inzet niet onopgemerkt is gebleven, bleek wel toen hij op 25 april benoemd werd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. ‘Ik had geen idee’, zegt Ed. ‘Mijn vrouw wist het al, maar hield het stil. Ik dacht dat ik werd uitgenodigd voor een brunch. Maar toen we aankwamen, zag ik ineens een zaal vol mensen en dacht ik: wat krijgen we nou. En toen kwam het besef.’
Over de onderscheiding zegt hij: ‘Ik hoef niet zo nodig op de voorgrond. Maar het is wel een eer. Zeker omdat ik voorgedragen ben door mensen die ik al jaren ken. In 1989 ben ik al benoemd tot erelid, en nu dit. Ja, dat doet wel wat met je.’
De toekomst
De toekomst van F.C. Vlotbrug ziet hij met vertrouwen tegemoet. ‘De club staat er goed voor. De jeugdafdeling draait goed, er is een goede organisatie. Alleen vrijwilligers blijven hard nodig. Ik hoop dat meer mensen zich inzetten, al is het maar een paar uurtjes. Alles helpt.’ En zijn eigen rol? Ed lacht. ‘Ik blijf nog even wassen. En af en toe een biertje drinken in de kantine. Maar het is mooi geweest zo. Zolang ik het leuk vind, blijf ik komen. Vlotbrug is een stukje van mijn leven geworden.’
