Geen dikke beleidstukken of een managementboek over strategisch leiderschap, maar een voorzittershamer en de Zweedse klassieker voor zijn opvolger dus. Hans van der Velde neemt na 7 maanden afscheid van EduMare: “Ik vertrek met een zeer goed gevoel. Toen ik hier begon, ontdekte ik al snel dat je pas echt begrijpt wat er speelt als je bereid bent van perspectief te veranderen. Precies zoals Nils Holgersson begint. Als een eigenwijze, wat opstandige jongen, maar zijn reis dwingt hem om te leren luisteren, om de samenhang tussen alles te ontdekken. Dat herken ik. Als bestuurder moet je niet alleen sturen, maar vooral ook kijken, luisteren en begrijpen. Je maakt deel uit van een groter geheel.”
Hans vervolgt: “Nils leert tijdens zijn reis dat hij de ganzen niet kan dwingen om hem te helpen. Hij moet hun vertrouwen winnen, zich aanpassen, samenwerken. In het onderwijs werkt het net zo. Een school is geen bedrijf waar je van bovenaf even bepaalt wat er moet gebeuren. Het is een gemeenschap. Vertrouwen is de basis. Ik geef nieuwe bestuurder Margreet de Vries dit boek mee, omdat ik hoop dat zij dat ook zal ervaren. Bij EduMare heb ik ervaren hoe gedreven iedereen is om het onderwijs mooier te maken. Soms was de vlucht kalm, soms was er tegenwind, maar altijd stond het doel voorop: een plek waar kinderen kunnen groeien en dromen.”
Groot hart voor onderwijs
In Margreet de Vries vindt EduMare een net zo bevlogen bestuurder met een groot hart voor onderwijs. Ze heeft haar sporen ruimschoots verdiend op plekken als het ministerie van Onderwijs, stichting Lezen en Schrijven en meest recentelijk als directeur-bestuurder bij Onderwijsontwikkeling Nederland, de branchevereniging van onderwijsadviesbureaus. Met een diploma als leerkracht en een afgeronde universitaire studie Onderwijskunde & Orthopedagogiek heeft ze ook de inhoudelijke onderwijskennis. “Tijdens mijn studie in Leiden stond ik ook voor de klas in de wijk Zuid-West. Daar kwam de kansenongelijkheid elke dag onze school binnen. Dat gaf mij een bredere blik op de wereld dan enkel het Leidse studentenleven. Ik vond mezelf niet per se een hele goeie leerkracht. Maar het zien van deze kansenongelijkheid, stond wel aan de basis van mijn drive om daar iets aan te willen doen. Ik belandde in de studentenpolitiek, ging mezelf bemoeien met het beleid van de universiteit en vormde een stem voor de student. Dat was leuk en het werkte, er kwam beweging op belangrijke dossiers.”
Margreet kijkt terug op mooie jaren in Den Haag. “Het ministerie van Onderwijs was een snoepwinkel. Ik kreeg volop kansen, en mocht mij met vele onderwijsthema’s bezighouden.” Margreet werkte ook als directeur van de Stichting Lezen en Schrijven opgericht door prinses Laurentien.” De stichting strijdt voor het oplossen van het grote maatschappelijke vraagstuk van laaggeletterdheid. “Ik was zo geraakt hierdoor. Samen met prinses Laurentien ging ik op pad omNederland wakker te schudden. Om te zorgen dat meer mensen goed leren lezen en schrijven. Het is echt ongelooflijk hoeveel mensen, van jong tot oud, hier moeite mee hebben. Dankzij de stichting belandden ze weer in de schoolbanken. Daar heb ik me zeven jaar lang hard voor gemaakt.”
Focus op onderwijskwaliteit
“In mijn laatste functie ging ik samen met een lid van de Tweede Kamer op werkbezoek bij een school in Rotterdam-Zuid. Dat bezoek was enorm inspirerend omdat wij zagen hoe hoge verwachtingen aan leerlingen het maximale uit een kind kunnen halen.” Na jaren werken in Den Haag vindt Margreet het tijd om de overstap naar de praktijk te maken. “De functie bij EduMare kwam op het juiste moment. De woorden in de functieomschrijving als bestuurder van EduMare passen bij mijn missie. Focus op onderwijskwaliteit en hoge verwachtingen. Het is een mooie en passende vervolgstap. De komende tijd ga ik kennismaken met alle collega’s op het bestuurskantoor en in de scholen en vooral veel luisteren. En ik wil meer van de regio en lokale cultuur weten. Onze partners ontmoeten en met elkaar ontdekken waar we elkaar nodig hebben.”
Dankbare terugblik
Hans kijkt dankbaar en trots terug op zijn tijd bij EduMare. “Leerkrachten, schooldirecteuren en ondersteunend personeel zetten zich elke dag in, vaak onder uitdagende omstandigheden. Wat me het meest inspireerde, was de open houding waarmee binnen én buiten de organisatie werd samengewerkt. Zo werkten we intensief met de gemeente Voorne aan Zee aan onderwijshuisvesting en zetten we regionale stappen in om het lerarentekort aan te pakken. Iedereen die ik ontmoette, had dezelfde drive: samen vooruit, met oog voor elkaar. Wat me bijzonder raakt, is de impact van armoede op het onderwijs. Ik hoorde verhalen over kinderen die zonder ontbijt naar school komen, of niet mee kunnen op schoolreisje. Scholen doen wat ze kunnen, maar echte verandering vraagt om nog verdergaande samenwerking—met gemeenten, jeugdgezondheidszorg en lokale initiatieven. Daar liggen kansen, en ik heb gezien dat de wil er is om die te grijpen. Mijn dank gaat uit naar de schoolleiders, leerkrachten en ondersteuners die elke dag het verschil maken. Naar de externe partners die meedenken in complexe vraagstukken. Deze organisatie staat er goed voor, met sterke professionals en een heldere visie. Ik weet zeker dat het onderwijs hier in goede handen blijft.”
