Spijkenisse - Na 38 jaar voor de klas neemt juf Cora Koot afscheid van KBS De Akkers. Ook haar collega Christa van Dijk, die 28 jaar met de kleuters werkte, gaat met pensioen. Op woensdag 7 oktober werden de twee juffen groots uitgezwaaid door leerlingen en collega’s. Een emotionele dag vol liefde, herinneringen en dankbaarheid. Want hoewel ze nu officieel met pensioen zijn, blijft hun hart bij het onderwijs liggen. ‘We zijn met zoveel liefde de school uitgelopen.’
Voor Cora Koot voelt haar pensioen als een welkome nieuwe fase. ‘Heel erg lekker’, vertelt ze enthousiast. ‘Je bent geen groepsleerkracht meer en hebt ineens veel meer vrije tijd. Dat voelt rustig.’ Toch kan ze de school nog niet helemaal loslaten. Twee dagen per week blijft ze betrokken bij De Akkers, maar dan in een ondersteunende rol. ‘Daar word ik gelukkig van. Zo heb ik mijn pensioen, maar kan ik toch nog een beetje blijven bijdragen.’
Voor Christa van Dijk is het allemaal nog even wennen. ‘Het voelt eigenlijk als een grote vakantie. Een hele lange herfstvakantie’, lacht ze. De aanloop naar haar pensioen begon voor haar al een jaar eerder. ‘Dan ga je beseffen dat je allerlei dingen voor de laatste keer doet. Je leeft langzaam naar dat moment toe. En als het dan zover is, ben je er ook wel aan toe.’
Van moeder op het schoolplein tot juf voor de klas
Dat de twee vrouwen uiteindelijk zo lang in het onderwijs zouden blijven, begon voor ieder op een andere manier. Cora kwam in 1985 via haar eigen kinderen met De Akkers in aanraking. ‘Toen mijn kinderen naar school gingen, wisten ze daar dat ik leerkracht was. Steeds vaker werd gevraagd of ik misschien wilde invallen.’ Wat begon met af en toe een dagje bijspringen, groeide uit tot een lange loopbaan op dezelfde school. ‘Het beviel zo goed en toen ik opvang voor mijn kinderen had, ben ik er echt gaan werken.’
Bij Christa zat het onderwijs er al van jongs af aan in. ‘Als kleuter wilde ik al juf worden’, vertelt ze. ‘We woonden in een flat en beneden bij de galerij stond een schoolbord. Daar speelde ik altijd schooltje en was ik natuurlijk de juf.’ Ze volgde de Kleuterleidstersopleiding, destijds bekend als de KLOS. Maar toen ze haar diploma op zak had, was er een overschot aan leerkrachten. Pas toen haar eigen kinderen naar school gingen, vond ze haar weg terug naar het onderwijs. ‘Ik kwam op school juffen tegen die ik nog kende van de opleiding. Zo ben ik er weer ingerold. En daar heb ik nooit spijt van gehad.’
‘Ze vliegen je gewoon om de nek’
Wat het vak voor beide vrouwen zo bijzonder maakt, is niet moeilijk uit te leggen. Het zijn vooral de kinderen die het verschil maken. ‘Kinderen zijn zo openhartig’, vertelt Cora. ‘Ze willen iedere dag nieuwe dingen leren. Als ze dan blij naar huis gaan of je zomaar een knuffel geven, dan weet je waarvoor je het doet.’
Cora omschrijft zichzelf als een consequente juf. ‘Ik zeg ja als het kan en nee als het nee moet zijn. Streng, maar rechtvaardig. Dat voelen kinderen ook.’ Voor Christa, die 28 jaar met kleuters werkte, zijn het juist die spontane momenten die haar altijd zullen bijblijven. ‘Als je binnenkomt en ze vliegen je gewoon om de nek, dat is toch prachtig?’ Ze glimlacht. ‘Het mooiste blijft als je het schoolplein op loopt en er ineens een kind keihard ‘júúúf!’ roept en op je af komt rennen. Dat blijft een heel apart gevoel.’
Ieder schooljaar een nieuw hoogtepunt
Wie na zoveel jaren terugkijkt, moet ongetwijfeld een heleboel mooie herinneringen hebben. Toch vinden de juffen het lastig om één hoogtepunt te kiezen. ‘Eigenlijk begint het ieder schooljaar weer opnieuw’, zegt Christa. ‘Elk jaar heeft zijn eigen hoogtepunten. Als kinderen iets bereiken waar ze hard voor hebben gewerkt, vieren we dat. Ook alle feesten worden bij ons op school uitgebreid gevierd. Dat maakt het werk zo mooi.’
De band met de leerlingen wordt in de loop van de jaren hecht. Zeker bij de kleuters, die soms wel tweeënhalf jaar bij dezelfde juf blijven. ‘Ze voelen op een gegeven moment een beetje als je eigen kinderen’, vertelt Christa. ‘Dan is het best lastig als ze doorgaan naar groep 3.' Gelukkig verdwijnen de kinderen niet helemaal uit beeld. ‘Ze komen vaak nog even terug om trots te laten zien wat ze inmiddels allemaal kunnen’, vult Cora aan. ‘Bij ons op school zijn we betrokken bij elkaars klassen. Die betrokkenheid blijft, alleen van iets meer afstand.’
Het onderwijs veranderde, de liefde voor het vak niet
In al die jaren zagen Cora en Christa het onderwijs en de kinderen veranderen. Vooral de manier waarop kinderen spelen, is volgens hen anders geworden. ‘Vroeger werd er veel meer buiten gespeeld’, vertelt Cora. ‘Nu zijn kinderen vaker bezig met sociale media en schermen. Daardoor verandert niet alleen het spel, maar ook de taalontwikkeling. Daar moeten we als school op inspelen.’
Op De Akkers wordt daarom veel aandacht besteed aan spelenderwijs leren. Mobiele telefoons worden aan het begin van de schooldag weggelegd en pas aan het einde weer meegenomen. Daarnaast is er volop aandacht voor buitenspelen, bewegen en ontdekken. ‘Kleuters krijgen gymlessen en worden uitgedaagd om hun motoriek te ontwikkelen’, vertelt Cora. ‘We werken veel met thema’s en laten kinderen vooral ook lekker met hun handen bezig zijn.’
‘We zijn met zoveel liefde de school uitgelopen’
Woensdag 7 oktober stond helemaal in het teken van het afscheid van de twee geliefde juffen. Leerlingen en collega’s hadden groots uitgepakt om Cora en Christa een onvergetelijke dag te bezorgen. ‘Het was fantastisch’, blikt Cora terug. ‘De kinderen wisten natuurlijk dat we afscheid gingen nemen. Dat maakte het best beladen, ook voor onszelf. Maar iedereen heeft ons zo ontzettend in het zonnetje gezet. Er waren veel foto’s en we hebben een prachtige afscheidsmiddag en -avond gehad. We zijn echt met zoveel liefde de school uitgelopen.’
Ook Christa kijkt met warme gevoelens terug op die bijzondere dag. ‘Het was zó warm en bijzonder. Natuurlijk ook emotioneel. Het was allemaal zo mooi gedaan, daar heb ik eigenlijk geen woorden voor.’
‘Je bent in je hoofd nog niet helemaal los’
Hoewel het afscheid inmiddels achter de rug is, blijven de lijntjes met de school kort. Christa komt bijvoorbeeld nog iedere maandag op De Akkers om haar kleinzoon naar school te brengen. ‘Daardoor blijf je toch betrokken. Je bent in je hoofd nog niet helemaal los van de school.’ Ook staat ze ervoor open om af en toe in te vallen wanneer dat nodig is.
Cora blijft twee dagen per week ondersteunende werkzaamheden doen. Voor haar is het onderwijs na al die jaren een soort levenswerk geworden. ‘Je wilt ieder kind een stapje verder helpen. Dat blijft voor mij het mooiste wat er is. Ik ben dankbaar dat ik daar nu op een andere manier nog een steentje aan kan bijdragen.’ Ook Christa zal vooral de ontwikkeling van de kinderen missen. ‘Iedere nieuwe groep is weer een uitdaging. Je zoekt steeds naar manieren om een kind te bereiken en verder te helpen. Als dat dan lukt, geeft dat ontzettend veel voldoening.’
Na tientallen jaren vol lessen, feestjes, knuffels en ontelbare kindergezichten sluiten Cora en Christa een bijzonder hoofdstuk af. Maar helemaal verdwijnen uit de wereld van De Akkers doen ze voorlopig niet. ‘Als je een onderwijshart hebt, blijft die passie een deel van je leven’, zegt Cora. ‘Dat vuurtje blijft altijd branden.’
