Na 44 jaar zwaait ‘Mees Ron’ af: ‘Ik heb zo’n 5000 leerlingen lesgegeven’

De kasten in het lokaal zijn grotendeels leeg, de spullen in dozen. ‘Je haalt alles in je handen en denkt: oh ja, dit gebruik ik al vijftien jaar.’ Ron studeerde aan de Pedagogische Academie en begon zijn loopbaan in januari 1982, op een maandag na de kerstvakantie. Dat weet hij nog precies. ‘Basisschool OBS Het Landje, achter het Oogziekenhuis. Ik had mijn schoenen gepoetst, oorbellen uit, haar netjes gekamd. Klaar voor de klas.’ Hij bleef eigenlijk ‘per ongeluk’ in het onderwijs hangen. ‘Ik wilde iets voor mezelf beginnen, maar eenmaal een vaste aanstelling, een inkomen… Dan blijf je.’ Toch kijkt hij zonder spijt terug: ‘Ik heb het onderwijs altijd leuk gevonden.’

Ron gaf les aan naar schatting zo’n 5.000 leerlingen. Van basisschoolgroep 8 op De Maasoever tot brugklassers op de Ring van Putten, van speciaal onderwijs tot lessen op het KMBO. ‘Ik heb bijna alles wel gezien. Juist dat afwisselende vond ik mooi. En ik blijf erbij: beginnende leraren zouden eigenlijk verplicht twee jaar moeten invallen. Je leert zoveel. Orde houden, schakelen, improviseren.’ Sommige klassen zijn hem altijd bijgebleven, zoals die van 1983 op OBS Finlandia in Rotterdam-West. ‘De docenten zorgden er om de beurt voor dat iemand zich ‘ziek’ meldde, zodat ik kon blijven. We hebben vorig jaar nog een reünie gehad bij mij thuis. Dankzij Facebook heb ik nog contact met een aantal van de oud-leerlingen.’

En dan zijn er de kleine momenten. Leerlingen die je op straat herkennen, een onverwacht kaartje van een oud-leerling. ‘Of die jongen die altijd stoned in de klas zat. Op een dag zei ik: ‘Het boeit me niet wat je rookt in de pauze, maar doe dan tijdens mijn les alsof je oplet.’ Jaren later kwam hij me bedanken. ‘Jij snapte mij’, zei hij. Dat vergeet ik nooit meer.’

Zijn allerlaatste lesdag was confronterend. ‘De eerste drie lesuren was ik gewoon misselijk. Collega’s zeiden: ‘Fijn hè, met pensioen?’ Maar ik vond het dubbel. Ik ga een heleboel dingen niet missen, maar ik ga ook veel dingen wél missen.’ Wat hij het meest zal missen? ‘Het contact met de leerlingen en ze echt iets leren. Ik heb ooit eens een discussie gehad met een collega die zei: ‘Ik ben deze opleiding gaan doen omdat ik les wilde geven.’ Toen zei ik: ‘Ik juist omdat ik kinderen iets wilde leren.’ Dat is een groot verschil. Lesgeven is een vak, iets aanleren gaat over verbinding, over ontdekken. Kinderen leren van mij, maar ik ook van hen. Zeker pubers: wispelturig als een kangoeroe op een trampoline. Ze leren je geduld.’

Wat hem typeerde als docent? ‘Chaotisch’, zegt hij lachend. ‘Maar ook empathisch. Ik neem mezelf niet zo serieus, maar leerlingen wel. Ik zeg altijd: geef ze niet de regie, maar laat ze dénken dat ze die hebben. Als je het goed speelt, gaan ze naar huis met het gevoel dat ze hun zin hebben gekregen, terwijl jij precies hebt bereikt wat je wilde.’ 

Hij weet pas een aantal maanden dat hij met pensioen zou gaan. ‘Er was één plek voor vervroegd pensioen via een speciale regeling. Eerst was hij al vergeven, maar ineens bleek er toch ruimte. Toen dacht ik: ja, dat ga ik doen. Ik ben blij dat ik er op een moment uitstap dat ik het nog wél leuk vind.’

Maar stilzitten gaat Ron zeker niet. Hij gaat zich volledig richten op het schrijven van zijn fantasyboeken. ‘Ik werk al jaren aan Elize en het Vijfde Erfstuk, een jeugdboek geïnspireerd op de Keltische mythologie. Daar heb ik echt een hele wereld voor ontwikkeld. Het verhaal zit al in mijn hoofd, het einde ook. Alleen de dialogen moet ik nog schrijven. Ik heb er nu eindelijk de tijd voor.’ De passie voor schrijven zit diep. ‘Ik schreef als klein jochie al korte verhaaltjes. Later ook sonnetten, dagboekfragmenten en fictie. Fantasy was altijd mijn ding. The Lord of the Rings heeft me zelfs richting het vak Nederlands geduwd.’ Naast het schrijven kijkt hij ernaar uit om meer tijd te hebben voor familie, vrienden en zijn moeder. 

Op de afscheidsborrel vandaag nodigt hij zijn dierbaren uit, onder wie zijn zoon, dochter en goede vriend meneer Verdonk. ‘We hebben jarenlang tegen leerlingen gezegd dat we halfbroers waren. Gewoon voor de grap.’ Wat hij hoopt dat oud-leerlingen over hem zullen zeggen? ‘Dat ze me een aardige vent vonden. En dat ze iets van me hebben geleerd.’ Na 44 jaar lesgeven is mees Ron klaar voor het volgende hoofdstuk. Niet meer voor de klas, maar wel met een verhaal dat nu eindelijk helemaal op papier komt.