Oostvoorne - Een onverwacht afscheidsfeestje voor pensionerend postbode Ronald Schipper. Bij zijn laatste ronde in Oostvoorne werd hij vrijdag 26 januari opgewacht door een groep inwoners die hem wilde bedanken voor zijn werk. Bij het sieradenwinkeltje van zijn dochter, waar hij regelmatig pauzeert, werd hij nu toegezongen door zijn klanten, familie en vrienden.
'Lang zal die leven’, klinkt er uit een tiental kelen, als pakketbezorger Ronald Schipper, Ron voor vrienden, uit zijn PostNL-wagen stapt. De bestelbus is versierd met ballonnen en foto’s van de bestuurder en zijn kleindochter.
‘Dat heeft de avondploeg van het depot in Ridderkerk gedaan’, zegt de aanstaande pensionado glimlachend. ‘Ze hebben ze ook rondom het kantoor geplakt, op alle deuren en op alle ramen. Overal van die foto's. Dat was wel leuk.’
Contact
Voor Ronald maakt het contact met mensen zijn werk leuk. Daarom is hij van de post naar de pakketten overgestapt. ‘Bij de post werd dat steeds minder. Je hebt van die buitenbussen, daar doe je het allemaal in. En dit is echt nog gewoon contact met de mensen. Als je een pakketje brengt zijn ze altijd blij met je, tenminste meestal.’
"Onze Lach van het Eiland”, noemt Oostvoorner en voetbalvriend Theo de Bruin hem. '46 jaar is hij onze postbezorger geweest en hij zei altijd: “Als ze van de belasting komen, die blauwe brieven gelijk in de open haard, nooit geen problemen!”'
Ronald heeft altijd bij OVV gevoetbald. ‘Daar was hij sportverzorger. Hij heeft een linkerdijbeen, en hij kon uithalen hoor.'
Trots
Op de deur van de winkel van Ronalds dochter Sanne Schipper hangt een bordje: pensioenzone, niet storen. Ze is trots op haar vader. ‘Ja, het is toch 46 jaar. Is niet niks toch? Dat is een hele prestatie. Ik vind het echt superlief dat dit georganiseerd is voor mijn vader.'
Het gezinsleven van de familie Schipper stond in het teken van de post. ‘Mijn moeder heeft vroeger zelf ook bij de post gewerkt toen mijn vader daar werkte. En mijn opa heeft ook altijd bij de post gewerkt. Dus ja, het is eigenlijk wel een heel familieding geworden.’
Als hij straks zijn laatste pakketje bezorgt, heeft Ronald bijna 47 jaar bij de post gewerkt. ‘Ik ben als zestienjarig jongetje in 1976 begonnen en na een heel kort uitstapje naar een hoveniersbedrijf ben ik weer teruggekomen bij de post. Op 3 juni 1979 heb ik mijn vaste aanstelling gehad omdat ik dan in mei 1980 in militaire dienst zou gaan. En zo is het allemaal gelopen.’
Ronald heeft 27 jaar in Oostvoorne op het postkantoor aan de Stationsweg gewerkt. ‘Daarna zijn we met de post verhuisd naar Den Briel. Toen kwamen we vanuit Den Briel met bussen hierheen. Daarna ben ik overgestapt naar de pakketpost naar Hellevoetsluis. Dat is tot op heden zo gebleven.’
Zwaarder
Wat Ronald gaat missen aan zijn werk is de gezelligheid. ‘Maar het werk wordt ook steeds zwaarder en dat ga je ook voelen. En dan heb je op een gegeven moment zoiets van: het mooi geweest.’
Plannen voor na het werk zijn er genoeg. ‘Ik kan nu lekker lopen en fietsen wanneer ik wil. We hebben een kleindochter, daar ga ik heel veel van genieten. Ze wonen ook in een mooie omgeving, dus daar kijk ik ook heel erg naar uit. Ik ging altijd een paar dagen, maar nu kan je gewoon een paar dagen langer blijven. En dat is dan heerlijk. Gewoon wandelen met de hond en met de baby.’
Dan zit Ronalds pauze erop. Volgeladen met bloemen en cadeautjes rijdt hij verder. ‘Ik moet nog 58 stops, zeg maar 58 adressen, doen en dan zit het er op.’
