Nice - Na 27 dagen, 13 uur en 56 minuten bereikte Nick Leeuwenhoek de boulevard van Nice. De Spijkenisser schreef daarmee geschiedenis op de ruim 2.000 kilometer lange GR5, de beroemde langeafstandswandelroute van Hoek van Holland naar de Middellandse Zee. Met zijn prestatie verbeterde hij de Fastest Known Time (FKT) met ruim twee dagen. ‘Als je de zee ziet, komen alle emoties eruit.’
De GR5 voert door Nederland, België, Luxemburg en Frankrijk en eindigt na duizenden hoogtemeters door de Alpen op de boulevard van Nice. Een tocht die voor de meeste wandelaars maanden duurt, voltooide Nick in minder dan vier weken. Het oude record stond sinds 2022 op naam van de Fransman Mickael Berthon, die de route in 29 dagen en bijna 22 uur aflegde. Dit record heeft Nick met meer dan twee dagen verbroken.
Van vechtsport naar ultralopen
Het idee om het record aan te vallen ontstond niet van de ene op de andere dag. Nick bouwde jarenlang ervaring op met lange afstanden. ‘Ik loop al langere tijd trails en lange afstanden. Dat begon bij 50 kilometer, daarna werd het 100 kilometer en uiteindelijk ging ik wedstrijden lopen van meer dan 200 kilometer.’
Na zijn periode in de vechtsportwereld - met onder meer judo en Braziliaanse jiu-jitsu - zocht hij een nieuwe uitdaging. ‘Ik ben toen gaan trainen voor een marathon. Daarna ben ik met een collega gaan traillopen in Oostvoorne. Daar was ik verkocht aan het rennen in de natuur.’
Afstand en snelheid
Zijn hobby groeide daarna steeds verder uit de hand. Tijdens een eerdere wandeltocht, de HexaTrek in Frankrijk van zo’n 3.000 kilometer, begon hij na te denken over de combinatie van afstand en snelheid. ‘Ik vroeg mij af hoe snel ik zoiets zou kunnen doen. Toen zag ik dat de GR5 in dertig dagen was gewandeld. Ik ging rekenen en puzzelen en dacht: volgens mij kan ik dat record wel pakken.’
Een gewaagde gedachte, maar Nick besloot ervoor te gaan. ‘De intentie was om het record te lopen. Dat was natuurlijk pure bluf, want het kan altijd misgaan. Soms moet je je eigen bluf achterna gaan en het gewoon doen.’
Hittegolven en lange dagen
De omstandigheden onderweg waren zwaar. De tocht begon in Hoek van Holland met druilerig weer en een regenjas, maar al snel veranderde het weerbeeld volledig. In Noord-Frankrijk kreeg Nick te maken met een extreme hittegolf. ‘Dat was zelfs de heetste dag die ooit in Frankrijk gemeten was.’
Zijn oorspronkelijke schema moest worden aangepast. In plaats van overdag lange afstanden af te leggen, begon hij eerder. ‘Ik ging om half vijf ’s ochtends lopen tot het warmste moment van de dag. Daarna sliep ik in de middag en rond zes uur ’s avonds ging ik weer verder tot elf of twaalf uur ’s nachts.’
De uitdaging zat volgens hem niet alleen in de kilometers. ‘Het gaat niet zozeer om de afstand, maar om de tijd die je op je benen staat. Ik liep soms veertien of vijftien uur per dag. Dat is iets waar je aan moet wennen.’
Een recordpoging doe je niet alleen
Hoewel Nick degene was die de kilometers maakte, benadrukt hij dat de prestatie onmogelijk zonder hulp was geweest. ‘Een project zoals dit kan niet alleen.’ In de eerste twee weken werd hij ondersteund door zijn vader en goede vriend Gaston. Zij reden de camper vooruit, regelden eten en drinken, deden boodschappen, zochten slaapplaatsen en zorgden ervoor dat Nick zich volledig op het lopen kon richten. Gaston bleef uiteindelijk de hele tocht betrokken. Naast de verzorging liep hij ook delen mee om het tempo vast te houden en mentale steun te bieden. In de laatste weken sloten Sandy en Allard aan om het team te versterken.
Het dagelijkse ritme was strak. ‘Om zes uur ’s ochtends begon ik met lopen. Elke twintig kilometer probeerde ik het team te ontmoeten. Dan at en dronk ik wat, rustte ik tien minuten tot een half uur en ging ik weer verder.’
Mentaal blijven doorgaan
Tijdens zo’n lange tocht zijn er onvermijdelijk momenten waarop het zwaar wordt. Nick hield zich vast aan één simpele gedachte: blijven bewegen. ‘Je kunt gaan zitten, maar dat brengt je ook niet verder. Langzaam is ook nog steeds vooruit. Al is het slenteren. Of even vijf minuten slapen en daarna weer doorgaan.’
Volgens hem draait een recordpoging uiteindelijk niet alleen om snelheid. ‘Het gaat er niet om hoe snel je loopt, maar dat je blijft doorlopen. Zolang je in beweging blijft, blijf je altijd vooruitgaan.’
Ook lichamelijk hield zijn lichaam zich verrassend goed. ‘Ik heb drie blaren gehad over de hele route. Mijn voeten hebben het goed gehouden.’ Wel kreeg hij te maken met vermoeide gewrichten en pezen. ‘Dat hoort erbij. Daar komt mentale weerbaarheid bij kijken.’
Emotionele finish in Nice
De laatste dagen wist Nick dat het record binnen bereik was, maar van verslappen was geen sprake. ‘De laatste week wisten we allemaal dat het goed zou gaan als we door zouden gaan. Maar je blijft gefocust, want je moet het nog steeds afmaken.’
Toen hij uiteindelijk de zee zag, veranderde alles. ‘Je schuift emoties tijdens zo’n tocht aan de kant, omdat ze je niet helpen met wat je aan het doen bent. Maar zodra je de finish ziet, komt alles eruit.’ Tot zijn verrassing stonden zijn vader en de vriendin van zijn vader op de boulevard van Nice te wachten. ‘Met champagne en al. Dat was supergaaf.’
Rust na de prestatie
Na zo’n extreme inspanning heeft het lichaam tijd nodig om te herstellen. Twee weken na de finish heeft Nick nog niet hardgelopen. ‘Ik heb alleen wat gewandeld. Het lichaam is moe. Je kunt er best lang doorheen, maar als je het einde bereikt, is het gewoon op.’
De eerste dagen na de finish sliep hij veel en had hij weinig energie. Toch lijkt het avontuur zijn laatste grote uitdaging niet te zijn geweest. Zijn omgeving is inmiddels gewend aan zijn bijzondere plannen. ‘Mensen zijn niet snel meer verbaasd als ik met iets geks kom. Ik kom vaker met ludieke acties.’
Zijn bijnaam zegt misschien genoeg: rupsje nooitgenoeg. ‘Na de finish zei ik nog: ik ga met pensioen, dit doe ik nooit meer. Maar een dag later had ik alweer allemaal ideeën over wat ik zou kunnen doen.’ Een nieuw avontuur lijkt dus slechts een kwestie van tijd.
