Hekelingen - De 22-jarige Amira Khan uit Hekelingen belandde in 2025 meerdere keren op de spoedeisende hulp vanwege ondraaglijke buikpijn. Artsen konden de oorzaak niet vinden en besloten uiteindelijk een kijkoperatie uit te voeren. Hoewel endometriose niet werd aangetroffen, maakte de zoektocht naar een verklaring diepe indruk op haar. Op 22 november doet ze samen met haar vriend Stan mee aan de STREKX Race in Amsterdam om geld in te zamelen voor de Endometriose Stichting.
De klachten begonnen in het voorjaar van 2025. Amira kampte al sinds haar eerste menstruatie met ernstige menstruatieproblemen, maar de pijn die ze toen kreeg, was van een andere orde. ‘Het contrast was echt zwart-wit. Op een gegeven moment lag ik wekelijks op de spoedeisende hulp. De pijn was soms zo hevig dat ik niet meer kon staan of lopen.’
De aanvallen kwamen onverwachts en waren niet gebonden aan haar menstruatiecyclus. Zelfs een alledaags uitstapje werd een risico. ‘Ik stond een keer in de IKEA en zei tegen mijn vriend: als dit binnen vijf minuten niet weg is, wil ik dat je een ambulance belt.’
Leven in onzekerheid
Amira stond op het punt om aan haar universitaire opleiding te beginnen, iets waar ze jarenlang naartoe had gewerkt. Maar door de aanhoudende pijn durfde ze nauwelijks nog ergens heen. ‘Je past je dagelijkse leven heel erg aan op hoeveel pijn je die dag denkt te krijgen. En het moeilijke is: er is niets aan je te zien. Mensen denken al snel dat het gewoon buikpijn is.’
Omdat artsen op echo's geen duidelijke oorzaak konden vinden, ontstond het vermoeden dat ze endometriose had. Dat is een chronische aandoening waarbij weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder voorkomt. De ziekte kan ernstige pijn, vermoeidheid en andere ingrijpende klachten veroorzaken.
Uiteindelijk onderging Amira een kijkoperatie. Daarbij werd geen endometriose aangetroffen. Toch betekende dat niet dat haar problemen waren opgelost. ‘Je bent bang dat ze iets vinden, maar tegelijkertijd hoop je op een antwoord. Toen ik wakker werd, vertelde de arts dat ze niets hadden gevonden. En dan? Ik werd naar huis gestuurd, maar de pijn bleef.’ Artsen bespraken zwaardere pijnmedicatie en een verwijzing naar de pijnpoli. Voor Amira, destijds 21 jaar, voelde dat als een eindstation.
Oorzaak bleek spiraal
Uiteindelijk besloot Amira haar hormoonspiraal te laten verwijderen. Vermoedelijk was deze te groot voor haar baarmoeder, waardoor haar lichaam de spiraal probeerde af te stoten. Na de verwijdering namen de hevige pijnaanvallen sterk af. ‘Ik mag van geluk spreken dat mijn klachten verminderd zijn’, vertelt ze. Haar ernstige menstruatieproblemen zijn daarmee niet verdwenen. Toch overheerst opluchting dat ze niet langer voortdurend met ondraaglijke pijn hoeft te leven.
Tijdens haar ziekenhuistraject verdiepte Amira zich steeds meer in endometriose. Via lotgenotenplatform Endo Girlies kwam ze in aanraking met vrouwen die daadwerkelijk met de ziekte leven. Hun verhalen maakten veel indruk. Vooral de lange weg naar een diagnose raakt haar. Volgens de cijfers die Amira aanhaalt, duurt het gemiddeld zeven tot zevenenhalf jaar voordat endometriose wordt vastgesteld. ‘Dat is echt heel lang. Vrouwen leven jarenlang met pijn en onzekerheid, terwijl ze niet weten wat er in hun lichaam gebeurt.’
Meer erkenning nodig
Volgens Amira speelt het taboe rondom menstruatieklachten een belangrijke rol. ‘Het zijn klachten waar je niet snel openlijk over praat. Bovendien is pijn vaak onzichtbaar, waardoor mensen denken dat het wel meevalt.’ Ze vindt dat ernstige menstruatiepijn nog te vaak wordt genormaliseerd. ‘Hoe vaak hoor je niet dat vrouwen een ibuprofen nemen en gewoon doorgaan? Maar als je moet vechten om door te kunnen gaan, hoort dat niet.’
Met haar verhaal wil ze benadrukken dat vrouwen hun klachten serieus moeten nemen, ook wanneer een oorzaak niet direct gevonden wordt.
Samen de uitdaging aangaan
Tijdens haar ziekteperiode kon Amira rekenen op de steun van haar vriend Stan. Hij ging mee naar ziekenhuisafspraken, zat naast haar op de spoedeisende hulp en begeleidde haar zelfs tot aan de operatiekamer. ‘Stan is ontzettend sportief en gezond. Dat stond in groot contrast met hoe ziek ik was. Hij kon zich niet voorstellen hoeveel pijn ik had, maar deed ontzettend zijn best om zich in mij te verplaatsen.’ Volgens Amira voelde haar vriend zich soms machteloos. ‘Maar onmacht moet je niet verwarren met onbegrip. Hij wilde helpen, ook al kon hij de pijn niet wegnemen.’
Nu trainen ze samen voor de STREKX Race op 22 november in Amsterdam. De wedstrijd is vergelijkbaar met HYROX, waarbij hardlopen wordt gecombineerd met verschillende sportieve oefeningen. Ze kozen bewust voor een toegankelijke instapvariant. Amira is inmiddels begonnen met boksen en bouwt haar belastbaarheid stap voor stap op.
Sporten voor onderzoek
Met hun deelname zamelen Amira en Stan geld in voor de Endometriose Stichting. Ze hopen bij te dragen aan wetenschappelijk onderzoek, betere voorlichting en snellere herkenning van de aandoening. Daarnaast willen ze zoveel mogelijk mensen bereiken. Ze zijn bezig met flyers en shirts om tijdens hun sportieve uitdaging aandacht te vragen voor endometriose.
‘Ik hoop vooral dat vrouwen beseffen dat ze niet zomaar met ernstige klachten hoeven rond te lopen’, zegt Amira. ‘Ook als je niet gehoord wordt door een arts, moet je aan de bel blijven trekken. Je kent je eigen lichaam het beste.’
Meer informatie is te vinden via de pagina van hun deelname: https://supporta.com/eaen/0oae6xngde
