Verhalen en stiltes
Tijdens de herdenking kwamen meerdere stemmen aan bod. Burgemeester Foort van Oosten benadrukte hoe weinig er in Nederland nog altijd bekend is over wat er in Azië gebeurde. ‘De oorlog in Nederlands-Indië eindigde in 1945, maar niet het verdriet en het leed. Die herinneringen dragen families nog altijd met zich mee’, zei hij.
Daarna volgden persoonlijke verhalen, gedichten en herinneringen van verschillende generaties Indische Nederlanders. Van de ervaringen in de Jappenkampen tot het besef van kleinkinderen dat ze ‘kinderen van twee culturen’ zijn – de verhalen verweefden verleden en heden.
Na de voordrachten werd een minuut stilte gehouden. Daarna werd het Wilhelmus gezongen, gevolgd door het hijsen van de driekleur. Bezoekers legden zonnebloemen bij de vlag – het symbool van positiviteit, geluk en optimisme.
Nasi bungkus als symbool
De bijeenkomst eindigde met het delen van nasi bungkus. Dit eenvoudige gerecht – rijst, groenten en een eitje in bananenblad – werd na de bevrijding door het Rode Kruis uitgedeeld aan teruggekeerde krijgsgevangenen. Het is een bescheiden maaltijd, maar met een grote betekenis: symbool van hoop, veerkracht en het langzaam weer opkrabbelen na de oorlog.
