Voorne-Putten - 75 kilometer hardlopen, dwars door Voorne-Putten. Cindy Velgersdijk (50) gaat op zaterdag 10 april 2027 een bijzondere sportieve uitdaging aan. Met haar ultrarun wil ze geld inzamelen voor ParkinsonNederland en aandacht vragen voor de ziekte. De aanleiding is persoonlijk: haar zus Kim kreeg vorig jaar op 47-jarige leeftijd de diagnose Parkinson.
Op 8 april 2026 veranderde het leven van Cindy's zus Kim ingrijpend. Op 47-jarige leeftijd kreeg ze te horen dat ze Parkinson heeft. Het nieuws kwam hard aan bij de familie. ‘Dat was enorm schrikken. Eerst kwamen de tranen en moesten we alle emoties op een rijtje zetten’, vertelt Cindy. Als voormalig verzorgende weet ze welke gevolgen de ziekte kan hebben. ‘Ik heb mensen met Parkinson verzorgd en weet wat zich in de loop van de tijd kan ontwikkelen. Dan kom je echt even in een rollercoaster terecht.’
Voor Kim bracht de diagnose niet alleen onzekerheid over haar gezondheid, maar ook over haar toekomst. ‘Ze heeft een goede baan, een zoontje en een gezin. Hoe moet dat allemaal verder? En hoe gaan andere mensen naar haar kijken? Wordt ze vanaf nu alleen nog maar als ziek gezien? Vooral die onzekerheid en schaamte speelden een grote rol.’
Inmiddels gaat het naar omstandigheden goed met haar zus. Voordat de diagnose werd gesteld, had Kim door stijfheid steeds meer moeite met sporten. Voetballen en tennissen, twee activiteiten waar ze veel plezier aan beleefde, gingen niet meer. Inmiddels heeft ze het sporten weer opgepakt en let ze bewust op haar voeding. ‘Ze voelt zich echt een stuk beter. Bewegen helpt haar om met de symptomen om te gaan en geeft haar energie.’
Een rondje Voorne-Putten
Het idee voor de ultrarun ontstond tijdens Hemelvaart, toen Cindy op de camping zat. Hardlopen is al dertig jaar een belangrijk onderdeel van haar leven. Ze liep twee marathons en talloze halve marathons, maar wilde al langer eens een afstand afleggen die verder ging dan de klassieke 42,195 kilometer. ‘Ineens dacht ik: waarom loop ik niet gewoon een rondje Voorne-Putten? Mijn zus woont op Voorne en ik op Putten. Dan verbind ik die twee met elkaar en doe ik het meteen voor Parkinson.’
Het plan groeide uit tot een ultrarun van ongeveer 75 kilometer. Een afstand waarvan ook Cindy weet dat die allesbehalve eenvoudig zal zijn. Juist dat maakt de uitdaging voor haar betekenisvol. ‘Het moet ook moeilijk worden. Mijn zus heeft het niet makkelijk en zal het ook niet makkelijk krijgen. Dan mag ik tijdens die kilometers best een beetje afzien. Het is voor mij een symbolische manier om iets voor haar te betekenen.’
Haar zus reageerde aanvankelijk met enige verbazing op het plan. ‘Ze vroeg waarom ik niet gewoon een marathon ging lopen. Waarom zou ik mezelf zoveel aandoen? Maar een marathon heb ik al gedaan. Dit moet echt een uitdaging zijn. Natuurlijk zegt ze ook dat ik goed op mezelf moet passen.’
De laatste kilometers op karakter
Hoewel de ultrarun pas in april plaatsvindt, zijn de voorbereidingen al in volle gang. Cindy bouwt haar afstanden zorgvuldig op om blessures te voorkomen. Inmiddels loopt ze tijdens haar langste trainingen ongeveer dertig kilometer en staat ook de marathon van Spijkenisse op haar programma. ‘Je kunt niet zomaar ineens tachtig kilometer gaan hardlopen. Ik bouw het rustig op, met iedere maand een langere afstand. Het advies is om in de voorbereiding maximaal zo'n zestig kilometer te lopen. Die laatste vijftien kilometer moet ik dus op karakter doen.’
De route voert langs de buitenranden van Voorne-Putten, met Zuidland als start- en eindpunt. Daar woont haar zus Kim. Cindy heeft bewust gekozen voor een rondje over het eiland, zonder stukken over het strand. ‘Ik wilde echt binnen Voorne-Putten blijven. Het lijkt me natuurlijk geweldig als er onderweg mensen langs de kant staan om me aan te moedigen. Bij een marathon word je soms echt door het publiek gedragen. Dat zal ik tijdens deze afstand goed kunnen gebruiken.’
Samen over de finish
Voor de laatste vijf kilometer heeft Cindy nog een bijzonder plan. Ze wil de finish niet alleen bereiken, maar samen met mensen die zelf Parkinson hebben. Daarom zocht ze contact met Annelien Oosterbaan, die al ruim tien jaar met de ziekte leeft, zelf hardloopt en ambassadeur is van ParkinsonNederland. ‘Ik heb haar gewoon een berichtje gestuurd met de vraag of ze de laatste vijf kilometer met mij wilde meelopen.’
Inmiddels hebben meerdere mensen aangegeven een deel van de route te willen meelopen. Ook haar neefje zal enkele kilometers aansluiten. ‘Het lijkt me ontzettend bijzonder om juist samen met mensen met Parkinson te finishen. Dat maakt het voor mij nog symbolischer. We doen dit echt samen.’
Meer dan alleen een lichamelijke ziekte
Met haar actie wil Cindy niet alleen geld inzamelen voor onderzoek, maar ook het gesprek over Parkinson op gang brengen. Volgens haar wordt nog te vaak gedacht dat de ziekte vooral oudere mensen treft en voornamelijk gepaard gaat met trillen. ‘Er komt zoveel meer bij kijken. Zeker wanneer je op jonge leeftijd de diagnose krijgt. Je denkt na over je werk, je gezin en je toekomst. Maar ook over hoe anderen je zien. Mensen met Parkinson willen nog steeds op dezelfde manier behandeld worden als daarvoor. Ze willen niet alleen als patiënt worden gezien.’
Juist die mentale kant verdient volgens Cindy meer aandacht. ‘De schaamte en onzekerheid kunnen bijna net zo zwaar wegen als de lichamelijke klachten. Ik hoop dat mensen daar meer begrip voor krijgen.’ Daarnaast hoopt ze met haar actie bij te dragen aan onderzoek naar de ziekte. ‘Waarom krijgen ook zoveel jongere mensen Parkinson? Er zijn nog zoveel vragen. Onderzoek is ontzettend belangrijk, maar kost ook veel geld.’
Steun uit onverwachte hoek
De actie krijgt inmiddels veel steun. Er is al meer dan 1.800 euro opgehaald voor ParkinsonNederland, waarmee Cindy haar oorspronkelijke streefbedrag ruimschoots heeft overtroffen. ‘Bij eerdere hardloopacties voor goede doelen vond ik het soms lastig om mijn streefbedrag te halen. Nu gaat het zoveel sneller. Mensen reageren op mijn berichten, delen mijn verhaal en doneren. Zelfs mensen die ik helemaal niet ken. Dat vind ik ontzettend bijzonder.’
Ook uit haar directe omgeving krijgt ze veel hulp. Zo worden haar hardloopschoenen gesponsord en helpen verschillende mensen bij de voorbereidingen. Ondanks de zware trainingen en de gedachte aan 75 kilometer hardlopen, overheerst bij Cindy vooral het enthousiasme. ‘Soms denk ik wel: waar ben ik aan begonnen? Maar doordat ik zo bezig ben met trainen, geld inzamelen en alle mooie reacties, krijg ik er juist ontzettend veel energie van.’
Op 10 april 2027, twee dagen nadat het precies een jaar geleden is dat Kim haar diagnose kreeg, trekt Cindy haar hardloopschoenen aan voor haar grootste sportieve uitdaging tot nu toe. ‘Parkinson is eigenlijk een marathon zonder finishlijn. Mijn zus moet iedere dag met die ziekte leven. Ik hoef maar één dag af te zien. Ik kan het niet voor haar oplossen, maar ik wil niet machteloos blijven toekijken. Iedere kilometer loop ik voor haar.’
Wie Cindy wil steunen, kan een donatie doen via haar actiepagina ‘In actie voor ParkinsonNederland en voor mijn zus Kim’ op www.inactievoorparkinson.nl.
